دکتر محمد مشکانی روانشناسی رشد هیجانی کودک 3060-7728 2 1 2025 10 23 Investigating the relationship between self-efficacy and responsibility with academic burnout in students بررسی رابطه بین خودکارآمدی و مسئولیت پذیری با فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان 234452 FA حمزه اکبری داغی گروه روان شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد آزادشهر، آزادشهر، ایران میترا فضلی کارشناس ارشد روانشناسی، آموزگار ابتدایی، آموزش و پرورش گلستان، گرگان، ایران زهرا روشنی کارشناس ارشد مدیریت آموزشی، آموزگار ابتدایی، آموزش و پرورش گلستان، گرگان، ایران مهرنسا حسینی فوق دیپلم راهنمایی آموزشی، آموزگار ابتدایی، آموزش و پرورش گلستان، گرگان، ایران Journal Article 2025 10 04 <strong><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 107%; font-family: 'Times New Roman',serif; mso-fareast-font-family: DengXian; mso-bidi-font-family: 'B Nazanin'; mso-font-kerning: 0pt; mso-ligatures: none; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA;">Background & purpose</span></strong> The aim of this study was to investigate the relationship between self-efficacy and responsibility with academic burnout in students.<br><strong>Method</strong>: This is a correlational study. The statistical population of this study included all students in the second year of primary school (fourth, fifth and sixth grade) in Gorgan in the academic year 1403-1404, which was 18,387 people (9,292 boys and 9,095 girls). Considering the size of the statistical population and using the Krejci and Morgan table, the sample size was estimated to be 380 people, who were selected using a cluster method. In this study, the general self-efficacy questionnaires of Scherer and Maddox (1982), the responsibility subscale of the California Psychological Questionnaire (1984) and the Maslach MBI(SS) (1997) academic burnout questionnaire were used to collect data. In order to analyze the data, the mean and standard deviation were used, and in the inferential statistics section, the Pearson correlation coefficient was used, and the t-test was used to compare variables between two independent groups.<br><strong>Results</strong>: There is a significant relationship between self-efficacy and responsibility and students' academic burnout (p<0.01), and self-efficacy and responsibility can predict students' academic burnout.<br><strong>Conclusion</strong>: Given the significant relationship between self-efficacy and responsibility and students' academic burnout, planning to reduce their academic burnout through self-efficacy and responsibility training programs seems effective. <strong>هدف</strong>: هدف از این تحقیق بررسی رابطه بین خودکارآمدی و مسئولیت پذیری با فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان بود.<br><strong>روش</strong>: این تحقیق از نوع همبستگی است. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم مقطع ابتدایی (پایه چهارم، پنجم و ششم) شهر گرگان در سال تحصیلی 1404-1403 بود که 18387 نفر (9292 نفر پسر و 9095 نفر دختر) می باشند. با توجه به حجم جامعه آماری و بوسیله جدول کرجسی و مورگان حجم نمونه آماری 380 نفر برآورد شد که به روش خوشه ای انتخاب شدند. در این تحقیق جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه های خودکارآمدی عمومی شرر و مادوکس (1982)، زیرمقیاس مسئولیت پذیری پرسشنامه روانشناختی کالیفرنیا (1984) و پرسشنامه فرسودگی تحصیلی ماسلاخ MBI(SS) (1997) استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از میانگین و انحراف معیار و در بخش آمار استنباطی از ضریب همبستگی پیرسون و برای مقایسه متغیرها بین دو گروه مستقل از آزمون t استفاده شد.<br><strong>یافته ها</strong>: بین خودکارآمدی و مسئولیت پذیری با فرسودگی تحصیلی دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد (01/0>p) و خودکارآمدی و مسئولیت پذیری می تواند فرسودگی تحصیلی دانش آموزان را پیش بینی کند.<br><strong>نتیجه‌گیری</strong>: با توجه به ارتباط معنادار بین خودکارآمدی و مسئولیت پذیری با فرسودگی تحصیلی دانش‌آموزان برنامه‌ریزی جهت کاهش فرسودگی تحصیلی آنان از طریق برنامه های آموزش خودکارآمدی و مسئولیت پذیری موثر به نظر می رسد. https://www.journalcedp.com/article_234452_b5c35beb8f04ca709f692593ead5e8fe.pdf