دکتر محمد مشکانی روانشناسی رشد هیجانی کودک 3060-7728 1 3 2025 04 21 The mediating role of rumination in coping with emotional distress and cognitive Flexibility with existential anxiety in adolescent athletes نقش میانجی گرایانه نشخوار فکری در تحمل پریشانی هیجانی و انعطاف ‌پذیری شناختی با اضطراب وجودی در نوجوانان ورزشکار 220485 FA مهدی اسماعیل نژاد گروه روان‌شناسی، دانشگاه جکیم سبزواری، سبزوار، ایران. آمنه مزرعه گروه روان‌شناسی، واحد بندرگز، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرگز، ایران. Journal Article 2025 03 10 Background & Purpose: This research aims to investigate the mediating role of rumination in enduring emotional distress and cognitive flexibility with existential anxiety among adolescent athletes in Aliabadkatol city. Method: The research was applied in terms of purpose and descriptive-correlational in terms of method. The statistical population includes 3800 young athletes of Ali Abadkatol city. The sample size is estimated at 350 people. A simple random sampling method was used to select the sample. Data collection was done by the emotional distress tolerance questionnaire of Simmons and Gaher (2005), the psychological flexibility questionnaire of Dennis and Vanderwaal (2010), the rumination questionnaire of Nolen Hoeksma and Maro (1991) and the existential anxiety questionnaire of Weems (2004). For data analysis, structural equation modeling was used using Smart-PLS software. Results: The results of the structural equation model showed that there is a significant relationship between emotional distress tolerance and cognitive flexibility with rumination (P>0.05). There is a significant relationship between rumination, tolerance of emotional distress and cognitive flexibility with existential anxiety (P>0.05). Conclusion: According to the results of the study of rumination factors, distress tolerance, cognitive flexibility and existential anxiety can have different effects on each other among teenage athletes. هدف: هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی گرایانه نشخوار فکری در تحمل پریشانی هیجانی و انعطاف‌پذیری شناختی با اضطراب وجودی در میان نوجوانان ورزشکار شهرستان علی آبادکتول تدوین گردید. روش: پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری شامل نوجوانان ورزشکار شهرستان علی آبادکتول به تعداد 3800 نفر می‌باشد. حجم نمونه تعداد 350 نفر برآورد شده است. برای انتخاب نمونه از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده استفاده شد. گردآوری داده‌ها به وسیله پرسشنامه تحمل پریشانی هیجانی سیمونز و گاهر (2005)، پرسشنامه انعطاف‌پذیری روان‌شناختی دنیس و وندروال (2010 )، پرسشنامه نشخوار فکری نولن هوکسما و مارو (1991) و پرسشنامه اضطراب وجودی ویمز (2004) انجام گرفت. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از مدل‌یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم‌افزارها Smart-PLS استفاده شد. یافته‌ها: نتایج مدل معادلات ساختاری نشان داد که بین تحمل پریشانی هیجانی و انعطاف‌پذیری شناختی با نشخوار فکری رابطه معنی‌داری وجود دارد(05/0P>). بین نشخوار فکری، تحمل پریشانی هیجانی و انعطاف‌پذیری شناختی با اضطراب وجودی رابطه معنی‌داری وجود دارد(05/0P>). نتیجه گیری: بنابر نتایج مطالعه عوامل نشخوار فکری، تحمل پریشانی، انعطاف پذیری شناختی و اضطراب وجودی می توانند اثرات متفاوتی بر یکدیگر در بین ورزشکاران نوجوان داشته باشد.

https://www.journalcedp.com/article_220485_36437f93fd740ed05d28a446fc156972.pdf

دکتر محمد مشکانی روانشناسی رشد هیجانی کودک 3060-7728 1 3 2025 04 21 The relationship between the perception of parents' parenting styles and academic conscientiousness with the academic success رابطه ادراک از سبک های فرزندپروری والدین و وجدان تحصیلی با موفقیت تحصیلی دانش آموزان 220909 FA مهدی نیاکی گروه روان شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد واحد گرگان، گرگان، ایران جوانشیر اسدی گروه روان شناسی،واحد گرگان،دانشگاه آزاد اسلامی،گرگان،ایران Journal Article 2025 01 11 Background & Purpose: The purpose of this research was to investigate the relationship between the perception of parents' parenting styles and academic conscientiousness with the academic success of male students in Middle School in Gorgan. Method: The present research method is descriptive-correlational. The research population included all male students of Middle school in Gorgan in the academic year 2024-2025. A total of 360 people were selected as sample individuals using multi-stage cluster sampling method. The required information was collected by Wells's Standard Educational Achievement Questionnaire (2010); Burai's Parenting Styles (1991); McIlroy and Bunting's Academic Conscientiousness (2002) and analyzed by stepwise analysis of variance. Results: the results showed that there is a positive and significant relationship between the authoritative parenting style of parents and a negative and significant relationship between the authoritarian parenting style and the permissive parenting style with the academic success of students (P>0.01). On the other hand, a positive and significant correlation was observed between academic conscientiousness with academic success. Conclusion: Also, the results obtained from the regression test indicated that 37.4% of the academic success of first year male students in Gorgan city is predicted and explained by parents' parenting styles, academic conscientiousness. هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه ادراک از سبک های فرزندپروری والدین و وجدان تحصیلی با موفقیت تحصیلی دانش آموزان پسر دوره اول متوسطه شهر گرگان بود. روش: روش تحقیق حاضر از نوع توصیفی- همبستگی است. جامعه پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر دوره متوسطه شهر گرگان در سال تحصیلی 1403-1402 بود. تعداد 360 نفر به روش نمونه گیری نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای به عنوان افراد نمونه انتخاب شدند. اطلاعات مورد نیاز توسط پرسشنامه‌های استاندارد موفقیت تحصیلی ولز (2010)؛ سبک های فرزندپروری والدین بورای (1991) و وجدان تحصیلی مک ایلروی و بانتینگ (2002) جمع آوری و با تحلیل واریانس گام به گام مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج بدست آمده نشان داد رابطه مثبت و معنی‌داری بین سبک فرزندپروری مقتدرانه والدین و رابطه منفی و معنی‌داری بین سبک فرزندپروری مستبدانه و سبک فرزندپروری سهل‎گیر با موفقیت تحصیلی دانش آموزان وجود دارد (01/0P>). از سویی همبستگی مثبت و معنی داری بین وجدان تحصیلی با موفقیت تحصیلی مشاهده گردید. نتیجه گیری: همچنین نتایج بدست آمده حاکی از آن بود که 4/37 درصد از موفقیت تحصیلی دانش آموزان توسط سبک های فرزندپروری والدین و وجدان تحصیلی آنان پیش بینی و تبیین می‌شود.

https://www.journalcedp.com/article_220909_4d6350e73834b0287e9a252205c6b676.pdf

دکتر محمد مشکانی روانشناسی رشد هیجانی کودک 3060-7728 1 3 2025 04 21 Investigating the relationship between self-efficacy and mental health in sixth grade elementary school students in Gonbad city بررسی رابطه ی بین خودکارآمدی و سلامت روان در دانش آموزان پایه ششم مقطع ابتدایی شهرستان گنبد 221489 FA حمزه اکبری داغی گروه روان شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد آزادشهر، آزادشهر، ایران مریم بخشی کارشناس ارشد مشاوره خانواده، آموزگار ابتدایی، آموزش و پرورش گلستان، گرگان، ایران Journal Article 2025 04 30 Background and purpose: The purpose of this study was to investigate the relationship between self-efficacy and mental health in sixth grade elementary school students in Gonbad County. Method: This study is a correlational study. The statistical population of this study includes all sixth grade elementary school students in Gonbad-Kavos County in the academic year 2018-2019, which is 3226 people. Considering the size of the statistical population and using the Krejci and Morgan table, the sample size was estimated to be 370 people, who were selected using a multi-stage cluster method. The data collection tools were the General Self-Efficacy Questionnaire of Scherer and Maddox (1982) and the General Health Questionnaire of Goldberg (GHQ) (1972). Regression analysis and Pearson correlation coefficient were used to analyze the data, and the t-test was used to compare the variables between two independent groups. Findings: There is a significant relationship between self-efficacy and mental health of students (P<0.01). There is no significant difference between the self-efficacy of male and female students. There is no significant difference between the mental health of male and female students. Conclusion: Considering the significant relationship between self-efficacy and mental health in students, it can be said that people with higher self-efficacy have higher mental health. هدف: هدف از این تحقیق بررسی رابطه ی بین خودکارآمدی و سلامت روان در دانش آموزان پایه ششم مقطع ابتدایی شهرستان گنبد بود. روش: این تحقیق از نوع همبستگی است. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه دانش آموزان پایه ششم مقطع ابتدایی شهرستان گنبد کاووس در سال تحصیلی 1398-1397 می باشد که 3226 نفر می باشند. با توجه به حجم جامعه آماری و بوسیله جدول کرجسی و مورگان حجم نمونه آماری 370 نفر برآورد شد که به روش خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه خودکار آمدی عمومی شرر و مادوکس (1982) و پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ (GHQ) (1972) بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل رگرسیون و ضریب همبستگی پیرسون و برای مقایسه متغیرها بین دو گروه مستقل از آزمون t استفاده شد. یافته ها: بین خودکارآمدی و سلامت روان دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد (0/01>P) بین خودکارآمدی دانش آموزان پسر و دختر تفاوت معناداری وجود ندارد. بین سلامت روان دانش آموزان پسر و دختر تفاوت معناداری وجود ندارد. نتیجه گیری: با توجه به رابطه ی معنادار بین خودکارآمدی و سلامت روان در دانش آموزان می توان گفت که افراد با خودکارآمدی بیشتر از سلامت روان بالاتری برخوردار هستند.

https://www.journalcedp.com/article_221489_f469812c2e7cfdb7a2d69a0a2f86153b.pdf

دکتر محمد مشکانی روانشناسی رشد هیجانی کودک 3060-7728 1 3 2025 04 21 The effectiveness of training mothers with the Adlerian-Draicourt approach on anxiety symptoms in preschool children اثربخشی آموزش مادران با رویکرد آدلری – درایکورس بر علائم اضطراب کودکان پیش دبستانی 222728 FA مریم ابراهیمی تیرتاشی گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، ساری، ایران Journal Article 2025 05 11 Background and Purpose: The present study aimed to investigate the effectiveness of maternal education using the Adlerian-Draicourts approach on anxiety symptoms in preschool children. Method: The research design was a quasi-experimental pre-test-post-test and follow-up with a control group. The research population included all mothers with preschool children in Sari city, and using convenience sampling, 20 mothers were selected according to the inclusion and exclusion criteria and randomly assigned to two experimental and control groups. The experimental group received the Adler-Dreikours educational program in 12 90-minute sessions, while the control group did not receive any intervention. The research instrument was the Spence Child Anxiety Scale Parent Form (SCAS-P) (2001), which was administered by mothers in three stages: pre-test, post-test, and follow-up over a period of two months. The data were analyzed using ANOVA with repeated measures and Bonferroni post hoc test using SPSS-22 software. Results: The findings of the study showed that there was a significant difference between the experimental and control groups in terms of subcomponents of children's anxiety (including generalized anxiety, social phobia, obsessive-compulsive disorder, specific phobia, and separation anxiety) at the post-test and follow-up stages (P < 0.001), and this difference was stable over time (P <0.001). Conclusion: Based on the findings of this study, it can be concluded that parent training using the Adler-Dreikours method reduced anxiety in preschool children, and its effects were stable in the follow-up phase for all variables except the obsessive-compulsive variable. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مادران با رویکرد آدلری – درایکورس بر علائم اضطراب کودکان پیش دبستانی انجام شد. روش: طرح پژوهش، نیمه‌تجربی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون و پیگری با گروه گواه بود. جامعه پژوهش شامل تمامی مادران دارای کودک پیش دبستانی شهر ساری بودند و با استفاده از نمونه‌گیری دردسترس ، 20 مادر با توجه به معیارهای ورود و خروج انتخاب و به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایش وگواه جایگزین شدند. گروه آزمایش، برنامه آموزشی به روش آدلری –درایکورس را در 12 جلسه 90 دقیقه‌ای دریافت کردند در حالی‌که گروه گواه هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش مقیاس اضطراب کودکان اسپنس فرم والد(SCAS-P) (2001) بود که توسط مادران در سه مرحله پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری در طی دو ماه اجرا گردید. داده‌ها با روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی و با استفاده از نرم‌افزار SPSS-22 تحلیل شدند. یافته ها: یافته‌های پژوهش نشان داد بین دوگروه آزمایش وگواه در مراحل پس آزمون و پیگیری از نظر خرده مؤلفه‌های اضطراب کودکان (شامل اضطراب فراگیر، هراس اجتماعی، وسواس-بی‌اختیاری، فوبی خاص و اضطراب جدایی) تفاوت معناداری وجود دارد (001/0> P) و این تفاوت در طول زمان پایدار است (001/0> P). نتیجه گیری: براساس یافته‌ها ی این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت آموزش والدین به روش آدلری –درایکورس باعث کاهش اضطراب در کودکان پیش دبستانی شده است و اثرات آن در مرحله پیگیری برای همه متغیرها به جز متغیر وسواس-بی اختیاری نیز ثابت بود.

https://www.journalcedp.com/article_222728_f5c9222d10b6e1beda29f5a0b2c4f833.pdf